De titel van clubkampioen veroveren is één ding, maar nadien komt het andere:
hij/zij krijgt dan namelijk de eer (?) om een simultaan te geven tegen de volledige club.
Het is dan letterlijk één tegen allen..
De simultaan wordt dit jaar gegeven door Bart Cleynen, dit op vrijdag 25 september 2009 !
Hier is Barts verslag van de woelige avond:
Vrijdag 25 september 2009. Met een bang hartje vertrek ik rond 19.00 uur naar onze schaakclub. Ik heb de eer en het genoegen om mij voor het eerst, als “regerend” clubkampioen, aan een simultaan te wagen.
Om 20.15 uur zitten er 9 spelers aan de borden – klaar om zich met mij te meten. Onder hen enkele ervaren rotten alsook enkele sterke jeugdspelers. Enkele clubspelers zijn – wegens andere verplichtingen – belet (Peter F – Wesley – Niels – Geert en combinatiewonder Roberto…). We verwelkomen ook nieuwelingen Ali en Erwin Coenen
Ik besluit om tegen elke speler met 1.d4 te openen om zo mijn geliefkoosd systeem te kunnen spelen. Als snel merk ik dat het enorm veel energie vergt. Het is een kwestie om zo snel mogelijk een bepaald ritme te vinden. De eerste rondjes gaan opmerkelijk vlot. Ik probeer nog niet te veel na te denken en mij enkel te beperken tot logische zetten.
Ik verlies echter al vrij snel tegen onze vriend Ali. Hij staat achter in ontwikkeling en zonder goed te beoordelen speel ik korte rochade. Ali reageert onmiddellijk met Dh2 mat. Een dikke proficiat aan Ali. Hopelijk blijft hij naar de club komen want hij heeft het spelletje al goed onder de knie. Bedankt Ali.
Ik ben meteen wakker geschud.
Na iets meer dan een uur spelen, neem ik een pauze. Mijn hoofd staat dan al bijna op ontploffen. Dit is echt niet te onderschatten – maar wel heel leuk.
In de partij tegen Philip offert onze voorzitter een stuk voor twee pionnen. Achteraf vertelt hij me dat hij kans zag nog een pion te kunnen opeten in de hoop dan te kunnen afwikkelen naar een gewonnen eindspel. De Witte stukken krijgen echter mooie velden ter beschikking en met (al zeg ik het zelf) een mooie combinatie is mat onvermijdelijk. De eerste winst is binnen (en dan nog tegen Philip). Thanks Philip.
Luc speelt de Zwarte Leeuw als opening. Normaal gezien kan dit systeem niet gespeeld worden tegen mijn geliefkoosd systeem met Wit (Londen system) maar toch komt Luc goed uit de opening. Hij kan zelfs een stuk winnen en staat gewonnen. Op het ogenblik dat ik denk aan opgeven, laat hij echter zijn dame instaan waardoor ik natuurlijk niet twijfel. Luc geeft onmiddellijk op. Jammer, Luc, maar shit happens. Toch bedankt.
In de partij tegen de immer taaie Fortunato gaan de dames en de torens van het bord en komt er een eindspel met paard en loper. We besluiten het punt te delen want dit kan nog lang duren. Opnieuw een verdienstelijk partij van Fortunato die zich wederom knap verdedigde. Bedankt Fortunato.
De jeugdspeler Phaedon begint goed aan de partij. Hij maakt het me knap lastig maar hij overschat de mogelijkheden die Wit heeft op de open h-lijn. Met een torenoffer kan Wit de Zwarte koning enkele zetten later mat zetten. Knap gespeeld hoor Phaedon. Thanks.
Orestis – ik denk wel de jongste van het gezelschap – laat mij op geen enkel moment echt in mijn spel komen. Hij anticipeert goed en kreeg aanvalskansen langs de open b-lijn. Ook wit heeft enkele tegenkansen maar het feit dat je een zeker ritme probeert aan te houden laat je niet toe om bepaalde varianten diep uit te rekenen. Orestis biedt remise aan hetgeen ik maar al te graag accepteer. Sympathiek van Orestis – knap gespeeld jongen. En bedankt.
Van sympathiek gesproken. Wietse – nog zo’n sterke jeugdspeler – dwingt me voortdurend in de verdediging. Hij wint een stuk en als ik achterblijf met twee torens voor een dame en een loper wil ik opgeven. Op dat ogenblik stelt Wietse remise voor!! Hij krijgt van mij dan ook de prijs van de Fairplay (mocht dat al bestaan in de schaaksport). Zeer sterk gespeeld, Wietse. Thankx, man.
Nieuwkomer Erwin speelt de opening goed. Hij probeert een tactische combinatie die echter verkeerd afloopt. Stukverlies tot gevolg. De Witte torens krijgen open lijnen en de Witte loper krijgt – na een ongelukkige pionzet – een mooie diagonaal ter beschikking. Als Erwin ook nog een loper verliest, houdt hij het voor bekeken. Verdienstelijke partij – hopelijk zien we je terug, Erwin. Alvast bedankt.
Tot slot… Boa Lennert. Het laatste wat je als simultaangever wil, is een eindspel spelen tegen Lennert en wat gebeurt… juist een eindspel tegen Lennert. Hij blijft als laatste over van de negen spelers.
Tegen Lennert spelen in een eindspel is als gewurgd worden door een Boa constrictor (vandaar Boa Lennert – haha). Een betere positie van de Zwarte koning, een extra pion en het loperpaar doen mij beslissen om op te geven. Lennert, you rock, prima gespeeld – al had ik van jou niet anders verwacht. Bedankt en proficiat.
Rond 23.30 uur zit mijn eerste simultaan erop. Een prachtige ervaring.
Met een lekkere Grimbergen (die heerlijk smaakt) kaart ik nog even na met onze voorzitter beneden in Café Meng. Moe maar voldaan.
Ik wil dan ook alle spelers bedanken die aanwezig waren en me de kans gegeven hebben om dit mee te maken.
Bovendien:
Marc Kocur – bedankt voor de organisatie.
Johan Kocur – Fotograaf van dienst – bedankt
Aan de ouders van de jeugdspelers – bedankt dat ze erbij mochten zijn.
Tot de volgende,
Schaakgroeten,
Bart Cleijnen